Een stuk hout, metaal, touw of materiaal dat ooit een heel andere functie had, kan het begin vormen van een nieuw kunstwerk.

Pimpan kijkt daarbij niet alleen naar wat een materiaal is, maar vooral naar wat het nog zou kunnen worden.

Een natuurlijke kromming wordt een gezicht. Een beschadiging wordt onderdeel van een compositie. Verschillende materialen die oorspronkelijk niets met elkaar te maken hadden, vinden ineens hun plek binnen hetzelfde object.

Juist die vrijheid maakt ieder werk anders.

Niet het materiaal wordt aangepast aan een vooraf bedacht ontwerp. Het ontwerp groeit mee met wat Pimpan onderweg ontdekt.